(placeholder)

Een doodgewone vrouw               (augustus 2017)

En daar zit ik dan, met stapels boeken om mij heen. De stapel links blijft, en de stapels rechts van mij mogen weg. En wat een verschillende boeken vind ik terug! Hier heb ik een stapeltje boeken over de nadere reformatie, waar ik me een poosje in verdiept heb. En daar zijn nog wat boeken van Richard Wurmbrandt, een joodse christen die destijds onder het communistische regime in Roemeniƫ vele jaren in de gevangenis zat en mishandeld werd. Aan ieder boek heb ik wel herinneringen.

(placeholder)

Deze week ben ik mijn boekenkast aan het opschonen. Ik houd van boeken, van jongs af aan, en intussen moet ik wel ontzettend veel boeken hebben gelezen. Maar er komen telkens weer boeken bij, dus moeten er af en toe ook een paar weg.

Daar heb ik een ouwetje te pakken: 'Van kramp naar kracht'. Ik las het kort na mijn bekering, na tien jaar verslaving, en het hielp mij enorm om in de vrijheid van de Geest te gaan leven. Mijn moeder, die al die jaren voor mij had gebeden, had het mij aangeraden.


Ach ja, mijn moeder. Ik zie haar nog voor me, in die laatste jaren van haar leven. Ze kon niet goed meer lopen, had problemen met zien, maar ze bleef zo veel mogelijk doen wat ze kon. Voor haar betekende dat dat ze iemand een kaartje stuurde met een bemoedigende tekst, of dat ze iemand een passend boek gaf, vaak met een bloemetje erbij. Kleine, onopvallende dingen, maar zo waardevol.


Zij las trouwens meestal een ander soort boeken dan ik. Wat haar aantrok waren verhalen van mensen die allerlei grote en bijzondere dingen beleefden met God. Zo iemand schreef dan bijvoorbeeld dat God hem of haar zei om iets bepaalds te gaan doen. Na een persoonlijke worsteling ging die persoon dat dan doen en die onderneming werd dan geweldig gezegend door God.


Mijn moeder genoot van zulke verhalen, maar ze had het er ook wel eens moeilijk mee. Die mensen leken wel een persoonlijke hotline met God te hebben. Dan verzuchtte mijn moeder soms: 'ik wou dat ik Gods stem ook eens hoorde'. Dat stoorde mij wel een beetje. Dan legde ik haar uit dat in boeken vaak alleen de succesverhalen worden uitgemeten, en dat zulke dingen dus geen norm zijn voor het dagelijks leven van een christen.


En dat van Gods stem wel of niet verstaan? Daarvan zei ik: 'mamma, je doet niet anders. Je hoort misschien geen stem uit de hemel, maar je bent er altijd voor mensen die het moeilijk hebben. Als iemand in jouw omgeving het moeilijk heeft, dan ben jij er met een bemoediging. God stuurt jou gewoon op jouw eigen manier op pad'.


En zo was het ook. Want toen mijn moeder overleed, kwamen al die verhalen uit haar omgeving los. Ze was maar een doodgewone vrouw, die steeds meer gehandicapt raakte, en die naar eigen zeggen nooit de stem van God hoorde. Maar de helft van haar straat was tot geloof gekomen, of tot een verdieping van het geloof, doordat zij er op het juiste moment voor hen was met een persoonlijke attentie of een mooi boek. En allerlei eenzame mensen in haar omgeving getuigden van de liefde en de bemoediging die zij van haar hadden ontvangen.


En zo zit ik te mijmeren boven mijn oude boeken. En ik krijg een goed idee! Ik ga die boeken ook doorgeven, net zoals mijn moeder altijd deed. Morgenavond hebben we kring bij mij thuis, en dan leg ik al mijn mooie oude boeken klaar voor de bezoekers, zodat ze kunnen meenemen wat ze willen. Zo is de eenvoudige toewijding van mijn moeder nog steeds tot zegen!