(placeholder)

Inspanning of resultaat                            (juli 2015)

Stel, voorzover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. (Rom. 12:18)


Het is half vijf ’s ochtends en ik word wakker van een klein geluidje naast me in de kamer. Nog half versuft lig ik mij af te vragen wat daar gebeurt, zo vlak naast mijn bed. Maar dan wordt het kleine geluidje een heel groot en jammerend geluid … o ja, dat is mijn jongste kleinzoon die samen met zijn oudere broer een week bij ons logeert. Hij is intussen wel heel erg wakker - dat in tegenstelling tot opa. Maar opa is zo goed niet of hij gaat zijn bed uit, klemt de kleine aan de borst en daalt in de ochtendschemering de trap af op zoek naar de babyfles.


De fles en de vrede

Terwijl ik de fles vul en de kleine man genoeglijk tegen mij aan ligt te murmelen, denk ik terug aan vorige week. Ik was weer een paar dagen met een groep mensen in het klooster en gaf een bijbelstudie over vrede. Eén van de teksten die mij zelf erg raakte, was die hierboven. Paulus - of laten we zeggen God, door Paulus heen - stelt een heel stevige vraag aan de gelovigen. Met alle (alle ….!) mensen in vrede proberen te leven, dat is nogal wat. Denk maar eens aan de moeilijke mensen in je eigen omgeving, of aan de wrede mensen verder weg in de wereld.


De onwil van de ander

Maar bij die indringende vraag wordt ook meteen een relativering aangebracht: ‘voorzover het in jouw macht ligt …’. Onze inspanningen zijn per definitie beperkt. Onze wens om dingen goed te krijgen kan stuiten op de onwil of het onvermogen van de ander. Als wij vrede zoeken maar de ander kan of wil daar niet in meegaan, dan houdt het gewoon op. God vraagt wat dat betreft niet het onmogelijke van ons.


Of de onmacht van mijzelf

Maar de beperking kan ook bij onszelf liggen. Door wie we zijn, door hoe we zijn, zijn we misschien niet altijd even goed in staat om ons met de ander te verbinden. Het evangelie vraagt wel van ons om ons in te spannen, maar houdt ook rekening met onze eigen beperkingen. Misschien zitten we nog wel midden in onze eigen worsteling en kunnen we daarom niet altijd goed doen wat we eigenlijk graag zouden willen of wat het evangelie van ons vraagt.


Rennen, springen, dansen?

Volgens mij ben ik bijvoorbeeld best een toegewijde opa, zoals ik daar midden in de nacht een fles sta te maken voor mijn kleine mannetje, maar er zijn ook heel veel dingen waarin ik als opa tekort schiet. Ik kan door mijn eigen beperkingen niet met de jongens rennen of voetballen of heftig stoeien. Maar ik kan wel voor hen doen wat in in mijn vermogen ligt: plezier maken, spelen, samen zingen en hen allerlei dingen leren. ‘Voorzover het in mijn macht ligt’ kan ik voor hen zorgen. Bijvoorbeeld door midden in de nacht een fles klaar te maken.


Het proces

Wat is het toch geweldig om te zien dat God gewoon rekening houdt met het proces waarin we zitten, met ons eigen onvermogen en met dat van anderen. Om het in mijn oude managerstaal te zeggen: God vraagt van ons een inspanningsverplichting, geen resultaatsverplichting. Hij vraagt wel veel van ons maar hij overvraagt ons niet. Ga dat dan ook niet zelf doen.


Steeds een nieuwe uitdaging

Intussen ligt mijn kleinzoon weer in bed, helemaal voldaan na zijn warme fles. Ik heb ‘voor zover het in mijn macht ligt’ voor hem gezorgd. En nu gaat ook opa weer lekker slapen. Oh nee, wat hoor ik daar ….? Wordt mijn andere kleinzoon wakker …..?!

(placeholder)