(placeholder)

Pasen en gebed                                   (maart 2016)

(placeholder)

In het boek Openbaringen wordt verteld over een boekrol die met zeven zegels is afgesloten. Dan komt een lam dat geslacht is, Jezus dus, en hij opent één voor één de zegels. Bij ieder zegel dat verbroken wordt, volgen er enorme huiveringwekkende gebeurtenissen in de hemel en op de aarde. En dan gebeurt er bij het laatste zegel iets wonderlijks: ‘toen hij het zevende zegel opende, kwam er een stilte in de hemel, ongeveer een half uur lang’. (Openbaring 8:1)


En dan wordt het stil

Na al die eerdere beroering gebeurt er ineens helemaal niets meer. Alles valt stil. Dat grote gebeuren van de voleinding van de tijd, waar de hele geschiedenis naar toe heeft gewerkt, ligt zomaar stil. Hoe komt dat, en wat betekent het?

Als we even doorlezen: ‘En er kwam een engel, die met een gouden wierookvat bij het altaar ging staan, en hem werd veel reukwerk geschonken om het te geven, met de gebeden van alle heiligen, op het gouden altaar voor de troon. En de rook van het reukwerk, met de gebeden der heiligen, steeg uit de hand van de engel voor Gods aangezicht op. En de engel nam het wierookvat en vulde dat met het vuur van het altaar, en wierp het vuur op de aarde; en er kwamen donderslagen en stemmen en bliksemstralen en aardbeving.’


Onze gebeden zijn onmisbaar

Wat er na die stilte gebeurt, is dat er reukwerk plus de gebeden van de heiligen worden binnengebracht. Daar was het wachten blijkbaar op. En dan hernemen de gebeurtenissen hun loop. Blijkbaar zijn dat reukwerk en de gebeden van de gelovigen onmisbaar voor de voleinding van de wereld.

Dat is wel een bijzondere gedachte: God heeft onze gebeden nodig om uiteindelijk zijn grote plan af te kunnen ronden. Onze gebeden zijn absoluut onmisbaar voor God.


Net op tijd

Maar wat betekent die vertraging? Het reukwerk waar de engelen van God voor moeten zorgen zal vast wel op tijd zijn. Er wordt immers al zo lang naar die dag toe gewerkt door de hemelse legers. Maar dan zit de vertraging dus bij het stukje menselijke inbreng, bij onze gebeden. Het lijkt wel alsof we hier te horen krijgen dat onze gebeden ontzettend belangrijk zijn voor God en voor de hele loop van de geschiedenis, maar dat ze maar net op tijd zijn om mee te tellen. Zou dat een aanduiding kunnen zijn dat we moeten oppassen om niet laks te zijn of te worden met onze gebeden?

Een heel bijzonder gebed

In de nacht dat Jezus gevangen genomen werd, ging hij met zijn leerlingen naar de tuin van Gethsemane om te bidden. Hij liet hen achter, en helemaal alleen bad hij tot drie keer toe dit aangrijpende gebed: ‘Vader, als u het wilt, neem dan deze beker van mij weg. Maar laat niet wat ik wil, maar wat u wilt gebeuren.’

Jezus worstelde tot hij bloed zweette en schreeuwde het uit naar zijn Vader. Hij was zelfs zo bang dat hij riep ‘laat het niet gebeuren, God’! Maar direct daar achteraan gaf hij zijn eigen wil over aan God: ‘doe wat u wilt’.


Onverhoorde gebeden

Je zou kunnen zeggen dat het eerste deel van Jezus’ gebed niet door God verhoord is en het tweede wel. Gelukkig maar, zeggen we nu achteraf. Want door zijn sterven en opstanding hebben wij toegang tot God gekregen.

Wij zelf hebben natuurlijk veel vaker te maken met onverhoorde gebeden. Lang niet alles wat wij bidden zien wij werkelijkheid worden. Daar worstelen de meesten van ons vast wel eens mee. Maar dan is deze tekst uit Openbaringen wel heel bemoedigend. We lezen hier immers dat de gebeden van de heiligen onmisbaar zijn voor God. Alle gebeden dus, ook de gebeden die niet verhoord worden! God heeft al het roepen van de mens nodig om straks de geschiedenis van de gevallen aarde te beëindigen en zijn nieuwe aarde tot stand te brengen. Wat een wonderlijk diepe gedachte!