(placeholder)

Vliegen zonder vleugels                (augustus 2015)

Of stress?

Maar toen richtte ik mijn aandacht op de ouders. Nu dit jong buiten het nest was, moesten zij nog veel harder werken dan anders. Bovendien waren ze doorlopend in een staat van paraatheid. De hele dag door klonk hun alarmroep in de tuin. Dit jong had hen door zijn voortijdige nestverlating in een staat van voortdurende stress gebracht. Bovendien hadden ze nauwelijks meer tijd voor zijn broertjes en zusjes, die toch ook zorg nodig hadden. En tenslotte zat het het jong zelf natuurlijk in de stress.


Ontwrichting!

En zo veranderde ik langzaamaan van inzicht. Eerst dacht ik dat het jong een dapper ding was, en dat zijn zelfvertrouwen en geduld werden beloond door zijn ouders. Maar de werkelijkheid was heel wat minder rooskleurig: door zijn toedoen was het hele gezin ontwricht! Hij wilde vliegen voor hij er aan toe was, en het gevolg was dat het hele gezin daar onder moest lijden.

(placeholder)

Deze zomer hadden we een paar dagen een jonge merel in de tuin. Hij had blijkbaar te vroeg het nest verlaten, want hij kon nog niet vliegen. Dus zat hij dagenlang in een struik. Zijn beide ouders kwamen hem de hele dag door trouw eten brengen.

Geduld?

In het begin had ik eigenlijk wel bewondering voor het jong. Hij vertrouwde volledig op zijn ouders. Ik begon al te denken dat dat een mooi beeld was van hoe wij mensen op God kunnen vertrouwen. En het diertje had een enorm geduld: hij zat feitelijk gewoon te wachten tot zijn vleugels waren aangegroeid. Wat een bewonderenswaardig geduld, dacht ik. Daar zou ik wel iets van kunnen leren.

In de kerk?

Terwijl ik zo die gestresste vogels zat te observeren, drong zich de vergelijking met een kerk aan mij op. Is het in de kerk ook niet vaak zo dat enkelingen soms als het ware de hele groep gijzelen? Er lijken altijd wel een paar mensen te zijn die met hun eigen visies en verlangens alle aandacht opeisen. Wat mij daar telkens weer aan opvalt is de hardnekkigheid waarmee men probeert ijzer met handen te breken. Hoe vaak laat men zich leiden door de eigen wensen, zonder zelfs maar op te merken dat dat de anderen alleen maar moeite en stress bezorgt? Sterker nog: men waant zich zelfs een heldhaftig strijder in Gods koninkrijk. Net zoals een eerste blik op dat mereljong de indruk kan geven dat hij een dappere held is. Maar uiteindelijk zijn er alleen maar verliezers, omdat alle energie opgaat aan een onnodige strijd.


Toets

Mag je dan in de kerk nooit voor je eigen mening uitkomen? Natuurlijk wel. Maar let op wat de vrucht is van jouw inzet. Als de dingen die jij zo belangrijk vindt alleen maar leiden tot irritatie en stress bij anderen dan ben je echt verkeerd bezig. Dan heb jij te weinig oog voor de ander en probeer je mensen iets door de strot te duwen waar ze niet aan toe zijn. En dat is per definitie een teken dat je zelf aan het worstelen bent en dat God niet de weg aan het banen is.


Niet vliegen zonder vleugels

Ik had wel te doen met dat arme mereljong, dat zo de weg kwijt was. Maar ik leerde vooral een belangrijke les van hem: laten we niet proberen te vliegen voordat het Gods tijd is, en laten we vooral opletten wat we de ander aandoen met onze eigen verlangens.